„Akademia Parkieciarska to nie jeden człowiek. To ludzie, których połączyła pasja do rzemiosła”

Akademia zrodziła się z potrzeby spotkania ludzi, których łączy wspólna pasja do parkieciarstwa. W naszej branży mamy wielu znakomitych fachowców, ogromne doświadczenie i wiedzę, ale na co dzień pracujemy w różnych częściach Polski, często nie mając okazji do bezpośredniej współpracy.

Chcieliśmy stworzyć wydarzenie inne niż typowe szkolenia produktowe. Takie, podczas którego wykonawcy nie tylko słuchają wykładów czy oglądają prezentacje, ale przede wszystkim pracują razem, wymieniają doświadczenia i uczą się od siebie nawzajem.

Pierwsza Akademia Parkieciarska odbyła się w maju 2022 roku w Ośrodku Wypoczynkowym Dresso w Sulejowie. Później przyszedł czas na kolejne, coraz bardziej wymagające projekty, między innymi na Zamku Kliczków i w Pałacu w Mosznej.

Od samego początku najważniejsi byli dla nas ludzie i praktyczna nauka zawodu. Ta idea pozostaje niezmienna.

Bardzo zależy mi na tym, żeby wyraźnie podkreślić jedną rzecz: Akademia Parkieciarska jest wspólnym dziełem ambasadorów grupy Cykliniarze & Parkieciarze. Sam również jestem jednym z ambasadorów i współtworzę to wydarzenie razem z pozostałymi członkami naszego zespołu.

Każdy z nas wnosi coś innego. Mamy różne doświadczenia, kompetencje, kontakty i pomysły. Dlatego już na etapie przygotowań dzielimy się obowiązkami. Poszczególne osoby odpowiadają za określone obszary organizacyjne, kontakty z partnerami, kwestie techniczne, program wydarzenia czy koordynację prac. Każdy prowadzi swój zakres działań, natomiast najważniejsze sprawy wspólnie omawiamy i konsultujemy. Dyskutujemy, szukamy rozwiązań i podejmujemy decyzje.

Zorganizowanie tak dużego przedsięwzięcia samodzielnie byłoby niezwykle trudne. I nawet nie o to chodzi. Siłą Akademii jest właśnie wspólna praca. Uważam, że wszyscy ambasadorzy, którzy angażują swój czas, wiedzę i energię, są współautorami tego przedsięwzięcia.

Uczestnicy widzą przede wszystkim kilka dni szkoleń, wspólną pracę, wykłady i spotkania branżowe. Natomiast przygotowania zaczynają się znacznie wcześniej. Musimy znaleźć odpowiedni obiekt, ocenić zakres prac, zaplanować technologie, uzgodnić udział producentów, przygotować program i zadbać o logistykę. Do tego dochodzą dziesiątki rozmów, uzgodnień i bieżących decyzji.

Dlatego podział odpowiedzialności pomiędzy ambasadorów jest tak ważny. Każdy zajmuje się swoim obszarem, ale wszyscy znamy wspólny cel. Nie zawsze we wszystkim się zgadzamy. Mamy różne spojrzenia i czasem odmienne pomysły. Uważam jednak, że to również jest nasza siła. Dzięki dyskusjom możemy wypracować rozwiązania, na które jedna osoba mogłaby nie wpaść. Akademia jest zresztą dowodem na to, że współpraca w naszej branży naprawdę może funkcjonować.

Przede wszystkim skala praktyki i możliwość wspólnej pracy przy rzeczywistych realizacjach. Nie ograniczamy się do oglądania produktów czy słuchania o technologiach. Uczestnicy wykonują konkretne zadania, pracują na prawdziwych posadzkach i muszą rozwiązywać problemy, które pojawiają się podczas realizacji.

Ważna jest również różnorodność doświadczeń. Spotykają się osoby, które specjalizują się w montażu, renowacjach, szlifowaniu, wykończeniach czy bardziej wymagających pracach technicznych. Każdy ma możliwość podzielenia się tym, co wie, ale też nauczenia się czegoś nowego. Nie chciałbym, żeby Akademia była postrzegana jako wydarzenie, podczas którego kilku ekspertów przekazuje wiedzę całej reszcie. Chcemy, żeby każdy uczestnik czuł, że może być zarówno uczniem, jak i nauczycielem.

Nie. Uważam, że konkurencja i współpraca wcale się nie wykluczają. Sam prowadzę firmę wykonawczą i wiem, jak funkcjonuje rynek. Każdy z nas musi zdobywać zlecenia, pilnować kosztów, inwestować w rozwój i dbać o swoją działalność. Ale nie oznacza to, że powinniśmy zamykać się przed innymi fachowcami.

Możemy rywalizować jako przedsiębiorcy, a jednocześnie pomagać sobie w rozwiązywaniu problemów technicznych i wspólnie podnosić poziom wykonawstwa. Uważam, że właśnie tego potrzebuje nasza branża. Więcej współpracy, wzajemnego szacunku i otwartości. Jeżeli będziemy lepszymi fachowcami, zyska na tym całe środowisko, ale również nasi klienci.

Zdecydowanie tak. Początkowo koncentrowaliśmy się przede wszystkim na organizacji praktycznych szkoleń i integracji wykonawców. To nadal stanowi fundament Akademii, ale coraz częściej pojawiają się propozycje rozwijania jej działalności w nowych kierunkach. Rozmawiamy o różnych formach kształcenia zawodowego, specjalistycznych szkoleniach oraz możliwościach potwierdzania zdobywanych umiejętności.

To dla nas bardzo interesujący kierunek. Nie chcemy jednak rozwijać wszystkiego naraz ani składać obietnic bez odpowiedniego przygotowania. Jeżeli zdecydujemy się rozszerzyć działalność Akademii, zależy nam, żeby za każdą inicjatywą stał przemyślany program, odpowiednia kadra i rzeczywista wartość dla uczestników. Widzę w tym duży potencjał. Akademia może stać się nie tylko wydarzeniem, na które przyjeżdża się raz w roku, ale również miejscem wspierającym rozwój zawodowy parkieciarzy na różnych etapach ich kariery.

To jeden z kierunków, które warto rozważać. Nasza branża potrzebuje nie tylko dobrych szkoleń, lecz także czytelnych ścieżek rozwoju zawodowego. Parkieciarz powinien mieć możliwość zdobywania nowych umiejętności, specjalizowania się w określonych technologiach i potwierdzania swoich kwalifikacji. W ramach Akademii rozwijamy już temat egzaminów czeladniczych i mistrzowskich, a pojawiające się propozycje współpracy otwierają kolejne możliwości.

Trzeba jednak rozróżnić uczestnictwo w szkoleniu, certyfikat jego ukończenia oraz formalne potwierdzenie kwalifikacji zawodowych. To nie są te same rzeczy. Nie chciałbym tworzyć certyfikatów, które będą tylko kolejnym dokumentem do powieszenia na ścianie. Jeżeli mamy rozwijać ten obszar, powinien on opierać się na sprawdzaniu rzeczywistych kompetencji, jasnych kryteriach i współpracy z odpowiednimi instytucjami. Wtedy takie potwierdzenie umiejętności może mieć prawdziwą wartość zarówno dla wykonawcy, jak i jego przyszłych klientów.

Przede wszystkim przekonanie, że jeśli chcemy rozwijać polskie parkieciarstwo, musimy szukać tego, co nas łączy. Od dawna uważam, że w naszej branży jest bardzo dużo wiedzy, doświadczenia i dobrych inicjatyw. Problem polega na tym, że nie zawsze te środowiska ze sobą współpracują. Dlatego zdecydowałem się dołączyć do Stowarzyszenia Parkieciarze Polscy. Chciałbym nie tylko mówić o potrzebie integracji, ale również aktywnie w niej uczestniczyć.

Widzę duży potencjał we współpracy Akademii ze Stowarzyszeniem, producentami, specjalistami i innymi organizacjami działającymi na rzecz naszego zawodu. Nie chodzi mi o to, żeby wszyscy myśleli tak samo albo zawsze mieli identyczne zdanie. Chodzi o to, żebyśmy potrafili rozmawiać, wymieniać doświadczenia i realizować wspólne przedsięwzięcia tam, gdzie mamy zbieżne cele. Nie chciałbym, żeby Akademia kogokolwiek dzieliła. Wręcz przeciwnie, zależy mi, żeby była miejscem spotkania różnych środowisk parkieciarskich.

Współpracujemy ze Związkiem Rzeczoznawców z zakresu parkieciarstwa i posadzek drewnianych, znanym jako Parkiet Ekspert. To dla mnie bardzo wartościowa współpraca. Rzeczoznawcy patrzą na nasz zawód również z perspektywy oceny technicznej, przyczyn powstawania wad, prawidłowości stosowanych technologii oraz standardów wykonawstwa. To wiedza, która ma ogromne znaczenie dla codziennej pracy parkieciarza.

Nie wystarczy wiedzieć, jak wykonać podłogę. Trzeba również rozumieć, dlaczego konkretna technologia jest właściwa, jakie warunki muszą być spełnione i jakie mogą być konsekwencje błędnych decyzji. Uważam, że połączenie praktycznego doświadczenia wykonawców z wiedzą rzeczoznawców i ekspertów technicznych może przynieść bardzo dobre efekty. Chciałbym, żeby takie środowiska były coraz bardziej obecne w działalności edukacyjnej Akademii.

Bardzo na to liczę. Nie uważam, że jakakolwiek jedna organizacja czy grupa ma monopol na wiedzę lub jedyną właściwą wizję rozwoju branży. Mamy Stowarzyszenie Parkieciarze Polscy, środowisko rzeczoznawców, producentów, szkoleniowców, doświadczonych wykonawców i osoby, które dopiero rozpoczynają swoją drogę zawodową. Każde z tych środowisk ma coś wartościowego do zaoferowania. Myślę, że Akademia może być przestrzenią, w której te kompetencje się spotykają.

Nie zależy nam na budowaniu kolejnych podziałów ani rywalizacji pomiędzy inicjatywami branżowymi. Wolałbym, żebyśmy wspólnie pracowali nad rozwojem edukacji, podnoszeniem kwalifikacji i promocją naszego zawodu. Oczywiście współpraca wymaga dobrej woli wszystkich stron. Nie wszystko uda się zrobić od razu. Ale jeśli nawet część tych środowisk uda się połączyć wokół konkretnych projektów, to będzie to bardzo duży krok do przodu.

Mamy w Polsce wielu naprawdę dobrych fachowców. Ludzi z ogromnym doświadczeniem, którzy potrafią realizować bardzo wymagające projekty. Uważam jednak, że jako środowisko wciąż mamy sporo do zrobienia. Dużym wyzwaniem jest presja cenowa, ale także sposób, w jaki sami postrzegamy swoją pracę. Często koncentrujemy się na cenie za metr kwadratowy, zapominając, że klient płaci również za naszą wiedzę, doświadczenie, odpowiedzialność i prawidłowo dobraną technologię.

Chciałbym, żeby parkieciarze coraz częściej byli postrzegani jako specjaliści, a nie wyłącznie wykonawcy określonej czynności. Potrzebujemy większej świadomości technicznej, edukacji i promowania dobrych praktyk. Wierzę, że takie inicjatywy jak Akademia mogą dołożyć do tego swoją cegiełkę.

Oczywiście. Uważam, że to jeden z najważniejszych kierunków, w jakich powinniśmy się rozwijać. Jeżeli chcemy, żeby nasz zawód miał przyszłość, musimy zainteresować nim kolejne pokolenia. Młody człowiek powinien zobaczyć, że parkieciarstwo to nie tylko ciężka praca fizyczna, ale również wiedza techniczna, precyzja, umiejętność rozwiązywania problemów i możliwość rozwoju zawodowego.

Podczas Akademii ma okazję spotkać osoby, które pracują w zawodzie od wielu lat, i uczyć się od nich bezpośrednio. Chciałbym, żebyśmy w przyszłości mogli rozwijać również bardziej uporządkowane formy kształcenia dla osób rozpoczynających pracę w branży. Nie możemy zakładać, że nowe pokolenie fachowców pojawi się samo. Musimy stworzyć warunki, które zachęcą młodych ludzi do wyboru tego zawodu.

Na pewno. Prowadzenie firmy uczy odpowiedzialności, planowania, zarządzania ludźmi i podejmowania decyzji. Na co dzień realizujemy różne projekty, od prac przy podłogach drewnianych po duże powierzchnie sportowe. Każda taka realizacja wymaga wiedzy technicznej, dobrej organizacji i umiejętności rozwiązywania problemów. Podobnie jest przy Akademii, tylko skala organizacyjna wygląda inaczej.

Z drugiej strony Akademia również wiele mi daje. Poznaję nowe technologie, rozmawiam z fachowcami, wymieniam doświadczenia i mam możliwość spojrzenia na nasz zawód z perspektywy innych wykonawców. To działa w obie strony. Nie traktuję jednak Akademii jako projektu służącego promocji mojej firmy. To inicjatywa całej naszej grupy, która powinna przynosić korzyści przede wszystkim uczestnikom i środowisku parkieciarskiemu.

Przede wszystkim chciałbym im podziękować. Bez zaangażowania producentów, partnerów branżowych, ekspertów i wszystkich osób pomagających przy organizacji trudno byłoby przygotować wydarzenie o takim charakterze. Bardzo cenię producentów, którzy rozumieją, że Akademia nie jest wyłącznie miejscem prezentacji produktów. To możliwość pokazania technologii w rzeczywistych warunkach, rozmowy z wykonawcami i poznania ich codziennych problemów.

Dla mnie szczególnie ważne jest to, że podczas Akademii mogą spotkać się firmy, które na co dzień konkurują na rynku, a mimo to potrafią wspierać wspólny projekt edukacyjny. To pokazuje, że współpraca jest możliwa nawet tam, gdzie naturalnie istnieje konkurencja.

Chciałbym przede wszystkim, żeby Akademia zachowała swój charakter. Żeby nadal była tworzona przez ludzi, którzy naprawdę kochają ten zawód i chcą dzielić się wiedzą. Jednocześnie widzę duże możliwości dalszego rozwoju. Otrzymujemy propozycje współpracy związane z różnymi formami szkolenia, kształcenia i certyfikacji zawodowej. To pokazuje, że wokół Akademii zaczyna powstawać potencjał znacznie wykraczający poza jedno coroczne wydarzenie.

Nie chciałbym jednak rozwijać jej wyłącznie po to, żeby była większa. Znacznie ważniejsze jest dla mnie, żeby to, co robimy, miało rzeczywistą wartość. Marzy mi się Akademia, która łączy praktykę z wiedzą ekspertów, wspiera zdobywanie kwalifikacji zawodowych i integruje różne środowiska naszej branży. Chciałbym również, żeby pozostawała wspólnym dziełem ambasadorów i rozwijała się dzięki zaangażowaniu kolejnych osób. Jeżeli uda nam się stworzyć trwałą platformę współpracy, edukacji i rozwoju zawodowego, będzie to dla mnie ogromny sukces.

Akademia Parkieciarska to dla mnie przede wszystkim ludzie, których łączy pasja do rzemiosła, chęć rozwoju i przekonanie, że wspólnie możemy zrobić dla naszej branży znacznie więcej niż każdy z osobna.